Cocaine

Home - Inleiding - Drugsoverzicht - GHB - Hasj en weed - Paddo's - XTC - Hersenschade - Hersenen - Alcohol

Effecten

Na inname duurt het hooguit een paar minuten (meestal bijna direct al) voordat de effecten optreden, die gemiddeld 15 tot 30 minuten zullen aanhouden (waarvan de eerste 10 minuten het hoogtepunt zijn). Een ontspannen en (intens) euforisch gevoel overkomen de gebruiker, gepaard gaande met opgewektheid en vrolijkheid.
De waarneming wordt helderder en scherper; de gebruiker wordt alerter. Daarnaast wordt het uithoudingsvermogen verhoogd, stijgt het energiegehalte en stimuleert cocaine de seksuele opwinding. Cocaine werkt plaatselijk verdovend, wat je soms kunt voelen aan de mond en keel. Ook neemt de algemene pijnperceptie af.
Het zelfvertrouwen stijgt en er bestaat een versterkte aandrang om te praten, wat zo nu en dan kan ontaarden in onafgebroken geratel. Er zijn overigens ook mensen die juist heel stil worden onder invloed van cocaine.
'Diepzinnige' gesprekken onder invloed van cocaine zijn vaak niet meer dan een dwangmatige uiting van rusteloosheid (drukte om niets, weinig echte emoties, voelt gewoon fijn om te praten). Wel worden er vaak messcherpe analyses gemaakt.

Neveneffecten

De hartslag versnelt (tachycardie), evenals de ademhaling (tachypnoe). De bloeddruk zal verhogen (hypertensie) en de lichaamstemperatuur zal stijgen (hyperthermie), mogelijk gepaard gaande met transpireren. De gebruiker krijgt in eerst instantie een rode kleur op het gezicht, die na verloop van tijd bleker wordt door vernauwing van de bloedvaten. De pupillen zullen iets wijder worden (mydriasis). De darmbewegingen nemen toe en de blaas wordt gestimuleerd; de gebruiker moet dus wat vaker naar het toilet. Ook de stofwisseling (metabolisme) wordt versneld. De behoefte aan voedsel en slaap vermindert of kan verdwijnen, de speekselproductie neemt af en de mond en keel voelen vaak droog aan.  Cocaine zorgt voor verhoogde spierspanning, wat bijvoorbeeld leidt tot stijfheid in de kaakspieren en tandenknarsen. De cocainegebruiker heeft een verminderde mimiek.

Bijwerkingen

Cocaine heeft in eerste instantie niet direct heel vervelende of ernstige bijwerkingen. Veel voorkomende klachten tijdens het gebruik van cocaine zijn een loopneus, verstopte neus, bloedneus en pijnlijke neus. Hoofdpijn kan ook voorkomen. Zelfoverschatting kan ontstaan als de gebruiker het gevoel krijgt 'de wereld aan te kunnen'. Reversibele seksuele stoornissen kunnen zich voordoen (ejaculatie en erectiestoornissen), urineretentie kan optreden (de onmogelijkheid om te plassen, omdat de spieren zich niet kunnen ontspannen), of problemen met slikken door een verdoofde keel.
Een verzadigingsniveau wordt niet snel bereikt tijdens het gebruik van cocaine; een nieuw 'lijntje' wordt zelden geweigerd. Hierdoor bestaat de mogelijkheid om een overdosis in te nemen (intoxicatie). Uiteraard gaat het hier dan niet om een paar lijntjes, maar om een forse hoeveelheid (in korte tijd). Een overdosis kan gepaard gaan met gevoelloosheid, ademhalingsstoornissen, beven, epileptische aanvallen, spierkrampen, hartritmestoornissen, blauw worden van de huid als gevolg van gebrek aan zuurstof (cyanose) en in het meest extreme geval met overlijden. Bovendien kunnen hallucinaties optreden. Na gebruik kan moeheid overblijven.

Lange termijn effecten

Psychische afhankelijkheid, (obsessioneel) hunkeren naar cocaine (craving) is iets wat relatief snel kan ontstaan ("once you have met the white lady, you're married"). Vooral omdat in eerste instantie weinig bijwerkingen optreden en de gebruiker goed bij de les blijft, maar ook omdat het middel snel is uitgewerkt en de gebruiker snel weer kan omschakelen naar het gewone leven. Bovendien wil deze het lekkere gevoel vasthouden, dus is een volgend lijntje alweer snel genomen. Ook heeft cocaine volgens sommigen iets 'stoers'. Van 'trouwen' is uiteraard niet automatisch sprake; de gebruiker moet doorgaans wel eerst een (lange) periode (flink) gebruiken voordat psychische afhankelijkheid ontstaat.
De gebruiker kan op den duur last krijgen van jeuk en irritaties. Ook kunnen chronische vermoeidheid en uitputting ontstaan, de weerstand kan afnemen en de conditie kan achteruit gaan. Sommige gebruikers krijgen last van steken in de hartstreek, hartkloppingen, tintellingen in de vingers en rond de mond, verkeerd ademhalen (hyperventilatie).
Gewichtsverlies en haaruitval kunnen het gevolg zijn van cocainegebruik. Spiertrekkingen komen voor, evenals trillen. Er kunnen beschadigingen aan neus en keel ontstaan, de gebruiker kan chronisch verkouden worden en het reukvermogen kan achteruit gaan. Kortademigheid, druk op de longen en benauwdheid komen ook voor. De gelaatskleur kan geler worden, wat in principe na onthouding weer verdwijnt; mogelijk is de lever wat overbelast.
In (zeer) zeldzame gevallen komen de volgende aandoeningen voor; hersenbloeding, hartinfarct, hartritmestoornissen, beschadigingen aan organen (bijv. aan lever en nieren), ontkalking van botten en tanden (net zoals bij amfetaminen).
Wat de psyche betreft komen de volgende klachten voor; agressief, intolerant, gejaagd, achterdochtig gedrag, rusteloosheid, niet meer kunnen ontspannen, lusteloosheid, slaapproblemen, angst/paniek aanvallen en concentratieproblemen. De gebruiker kan last krijgen van neerslachtigheid tot ernstig depressieve klachten (mogelijk met zelfdoding tot gevolg). Ook verwardheid, onwerkelijke gevoelens (dissociatie), wanen, hallucinaties, verlies van gevoel voor de werkelijkheid komen incidenteel voor. De gebruiker kan in een soort psychotische toestand terecht komen, met kenmerken van paranoia en schizofrenie (mogelijk met zelfdoding tot gevolg).

Algemeen

De meest voorkomende vorm van (recreatief) cocainegebruik is snuiven. Cocaine wordt verkocht als kant-en-klaar poeder of in cocainebrokjes. Dit komt dan weer van grotere cocaineplakken. Het brokje cocaine moet tot poeder worden gemaakt, in de vorm van een lijntje worden klaargelegd en m.b.v. een kokertje worden opgesnoven. Cocaine wordt aan de consument verkocht per halve of hele gram in een soort klein plastic envelopje = sealtje (bescherming tegen vochtig worden) en kost respectievelijk 20/25 en 40/50 euro. Een 'normale' dosis cocaine is afhankelijk van de gebruiker en de kwaliteit 50 mg (dus tot 20 lijntjes per gram).
Cocaine kan met tabak worden vermengd en gerookt. De effecten zijn doorgaans milder en sneller verdwenen dan wanneer de cocaine gesnoven wordt. Cocaine kan ook worden uitgekookt met ammoniak of zout en wat water (redelijk wat water toevoegen, zodat de base als een vettige olie komt bovendrijven, die stolt bij afkoeling). De ontstane 'basecoke' (ook wel 'crack' genoemd) kan dan puur (eventueel nat) worden gerookt in een metalen pijpje (op een bedje van sigaretten as) of worden verhit op een folie of lepel en m.b.v. een kokertje worden geinhaleerd. De effecten hierbij duren weliswaar korter (5-10 minuten), maar zijn doorgaans wel heftiger dan wanneer de cocaine wordt gesnoven. Doordat je zo snel naar een hoogtepunt gaat en de effecten tevens sneller zijn verdwenen is het risico op psychische afhankelijkheid nog hoger, waardoor deze manier van gebruik praktisch niet meer recreatief te noemen is. Door cocaine uit te koken kun je aardig zien hoeveel er echt overblijft. Crack is dus een base, terwijl 'snuifcoke' een zout is.
Cocaine wordt via een chemisch proces verkregen uit het sap van bladeren van de coca struik Erythroxylum coca. Dit proces omvat de volgende handelingen. De cocabladeren worden fijngehakt en gemixt met ammoniak en citroen. Vervolgens wordt het mengsel in tonnen gedaan en gemixt met brandstof (diesel). Hierna haalt men de stop uit de ton en laat men de brandstof uit de ton lopen. De verdovende stof uit het cocablad blijft in de brandstof zitten. Hierna wordt het gemengd met meer ammoniak om de elementen te scheiden. Nu verandert het mengsel en begint het op melk te lijken. Vervolgens wordt er weer meer brandstof bijgegoten en geroerd. De brandstof verzamelt alle drugs uit het mengsel. Het mengsel wordt in een ton met een (thee)doek afgesloten. Hierna wordt er een bepaalde hoeveelheid water met zwavelzuur door de doek heen in de ton gegoten. Vervolgens wordt er weer meer ammoniak bijgevoegd om er een kleverige (gebroken wit kleurige) pasta van te maken. Als het goed is hoeft de pasta nu alleen nog  maar in de zon te worden gedroogd. Een  kilo cocaine wordt door de boeren voor $ 1000,- of minder verkocht. De boeren verdienen hier amper aan. Eeuwen lang wordt het cocablad al gekauwd (met name in de landen van herkomst; Colombia, Peru en Bolivia). De effecten hierbij zijn veel milder dan wanneer de cocaine gesnoven of gerookt wordt. Van 2.000 kg cocabladeren kan ruim 2 kg coca pasta worden gemaakt. Cocaine werd in de geneeskunde toegepast in de keel, neus en oorheelkunde, vanwege de plaatselijk verdovende werking. Cocaine wordt (mits gesnoven) via het neusslijmvlies in het bloed opgenomen.
De halfwaardetijd (tijd die het lichaam nodig heeft om de concentratie van een stof in het bloed met de helft te verminderen) van cocaine is ongeveer 1 uur. Cocaine blijft tot 72 uur na gebruik aantoonbaar in het lichaam, door afbraakstoffen in urine.
Cocaine beinvloedt naast de serotoninehuishouding voornamelijk de (nor)adrenaline en dopaminehuishouding in het lichaam. Cocaine laat bepaalde zenuwstelsels in een hoger toerental stationair lopen, zodat deze sneller op echte prikkels reageren. Er ontstaan tevens meer 'valse' signalen dan normaal in rust. Cocaine hecht zich aan een soort 'opnamepompen' en voorkomt dat deze dopamine terugbrengen in de zenuwuiteinden (heropname). Hierdoor ontstaat er meer dopamine in de synapsspleet, waardoor er meer dopamine receptoren geactiveerd kunnen worden. Cocaine blokkeert dus de heropname van dopamine. Amfetamine (speed) stimuleert daarentegen de afgifte van dopamine; het resultaat is echter min of meer hetzelfde. Ook belemmert cocaine de afbraak van noradrenaline en worden mogelijk 5-HT2 receptoren gestimuleerd.
Door regelmatig/excessief gebruik van cocaine (of amfetamine) ontstaat een rem op de eigen aanmaak van dopamine. Dit veroorzaakt o.a. het gevoel van hunkering (craving) en depressie. Op lange termijn treden dus veranderingen op in de balans en actie van dopamine, (nor)adrenaline en serotonine systemen. Er treedt tolerantie op bij het gebruik van cocaine (zie inleiding). Cocaine wordt vaak in cimbinatie met alcohol genomen. Hierdoor ontstaat nog een derde stof in het lichaam: 'coca ethyleen'.
Cocaine is een harddrug en staat op lijst I van de Opiumwet.